Hoofdpijn

Hoofdpijn

Met een knallende hoofdpijn werd ik wakker. Lang geleden dat ik zo een hoofdpijn heb gehad.

Hoe langer ik wakker lag, hoe ellendiger ik me voelde. Ik kon wel janken. En nu ik daar over na dacht, had ik daar ook grote behoefte aan. Zodra mijn lief de badkamer in was gefloept, barste ik in een snikken uit. God, wat was ik alleen. Ik miste mijn moeder. Kon ik maar even lekker in haar armen uithuilen, 10 minuutjes maar zou al heel fijn zijn. Maar nee, ook dat zat niet mee. Ik bedacht me dat ik wel depressief leek. Het was namelijk niet de eerste keer die maand, dat ik het op een grienen zette. Wat is er met me aan de hand? Ik, die altijd positief ben, voor iedereen wel een oppepper heeft , die praatte zich nu al een maand het putje in. Kwam het door gisteren schoot het door mijn hoofd? Eerst geprobeerd de wegenbelasting vertraagd te betalen, wat een halve dag kostte en daarna naar het winkelcentrum gegaan omdat het uitverkoop was. 3 uur lang pashokje in en uit geweest om een koopje op de kop te slaan, maar met niets, nee helemaal niets, thuis gekomen. Ja, daar werd ik echt depressief van. Van dat vreselijke licht, waar je op je 30e al niet blij van werd, maar bij 50+ ronduit depressief van wordt. Waren het vroeger mijn bovenbenen en buik die mijn kritische blik moesten doorstaan. Nu wist ik niet waar ik nog iets positiefs kon zien. Zelfs mijn armen durfde ik in dit licht niet meer aan de buitenwereld te vertonen. Misschien m’n rug nog, die ging nog wel.

En wat voor vrouwen groeien er tegenwoordig op? Met super lange armen en benen? Ik hou standaard 5 centimeter over als ik iets pas. Toch zie ik meer kleine dikkertjes om me heen dan de Lara Stone’s of Doutzen Kroes types. Hoe doen zij dat?

Jawel, allemaal wereldvragen waar ik geen antwoord op had en mij niet vrolijker maakten.

Het zou ook kunnen zijn dat ik onbewust contact had gemaakt met het collectief bewustzijn en daar het verdriet van Nederland had opgepakt de afgelopen nacht. Want ik lees net in de krant dat Nederland verloren heeft van Argentinïe. 9 miljoen kijkers die allemaal ingestort zijn. Die boos, teleurgesteld en gefrustreerd zijn gaan slapen. Oef, wat dat niet doet met een gevoelig mens zoals ik.

En dan kijk ik naar buiten en zie ik wolken. Jawel lieve mensen, 10 juli en dikke wolken. In Spanje wel te verstaan! Wat is er aan de hand! Ook het weer is niet meer wat het geweest is.

Help, gaat het nog goed met mij? Ja, eigenlijk gaat het best wel weer. Nog een beetje hoofdpijn op links. Maar eigenlijk ben ik wel lekker bezig. Gewoon achter de pc gaan zitten en gaan schrijven. Wie weet is dit de start van iets nieuws. Keizer blogt. Nog wel zonder lezers, maar who cares. Het gaat erom dat ik mezelf weer beter voel en lekkerder in me vel zit. En dit werkt.

Hij is fijn! Toch weer gelukt. Van depri opgestaan tot weer zin om dingen te ondernemen. En dat binnen een uur tijd.

Ik ben er nog niet hoor, dat weet ik wel. Dus ik ga nog heel vaak mijn gal spugen op papier. Maar dat is alleen maar goed. Dan is het eruit en komt er weer plek voor wat anders. En wie weet, heeft een ander er ook nog wat aan. Want dat ik niet de enige ben, dat is een ding dat zeker is.